مـن بـــازیِ لبــانِ تشنـه و آتشینَت را می خواهـ ـ ــم
بَـر روی بدنِ عُـریـ ـ ـان و سَــردَم
ذره ذره بدنـم را بـا لبـ ـ ـانَت نـوازِش کن
تـ ـ ـ ـ ـ ـا نفَست روی تَنَـ ـ ـم بـرقصـد

احسـاسی از درون راهِ نفَســـم را بِبَندد
و زیـر پـــــــوستـــم بِخَــزَد، وجـودم را فــــرا گیــرد
و مَـ ـ ـرا از خـود بیخـ ـ ـود کنـد
این حسِ عَجیـــب، ولی بسیـــــــــار دوست داشتنی و قَریبــــــ

بَـر سنگینیِ پلکهــــایَم غلبـ ـ ـ ـه کنـم
دَر جشمانَـت نگـــــــاه کنــم
و بـاز و بــاز و بـــاز و ... بگویَـم
به اندازه نفسـهای تمــــامی انسانهــای اکنـون و گذشتـه و آینــده

دوستَتــــــــ دارم عـزیــزتـــر از جــانـــــم

و........... مَـــــــست از تــو و بـویِ تنِ تو جـان دهـــم